Biografie

Wolfstonen is een geraffineerd vervolg op De verbeelding; waar in die roman de levens van de personages elkaar slechts zijdelings raken, komen ze in Wolfstonen in alle hevigheid met elkaar in contact. Wanneer een luxueus gebouw in een volksbuurt wordt geplaatst, leidt dat tot harde confrontaties tussen de oorspronkelijke bewoners en de nieuwe inwoners van het dure appartement. Met een tragische plek valt niet te spotten en met een aan Bordewijk herinnerende grandeur wordt de ondergang van een ideaal beschreven. De relatie tussen fictie en werkelijkheid wordt nog meer op de spits gedreven dan in de vorige boeken: niet-bestaande drankjes worden gedronken, fictieve schilderijen worden genoemd en een onmogelijke muziekvorm wordt onder de plausibele naam van random beat gepresenteerd.
Hoewel Wolfstonen misschien wel de roman is die het idee van ‘art creates reality’ het sterkst uitwerkt – behalve de niet-werkelijke voorwerpen en modegrillen, is dit het enige boek waarin plaatsnaam en tijdsaanduiding ontbreken – is juist dit werk in de kritieken opgepakt als een aanklacht tegen de hedendaagse maatschappij. Wellicht is de tweewekelijkse column in de boekenbijlage van de Volkskrant (in 2004 gebundeld onder de titel Waarom vrouwen betere lezers zijn), waarin hij zijn oorspronkelijke, antipopulistische visie met volle kracht kwijt kan, daaraan debet geweest. Helemaal onbegrijpelijk is die benadering bovendien ook niet: het verhaal is zeker te zien als een clash of cultures waarin de elite uiteindelijk het onderspit delft, maar wie het boek zo eenduidig leest, mist het grotere project waaraan Franke bezig is: dat van het ‘romantisch realisme’ zoals hij het in zijn Kellendonklezing in 2000 noemt.