| De verbeelding |
|
`Hier gaan we, Emma. Zoals de natuur je gemaakt heeft.' Ze lacht en kijkt hem aan met een blik waarin lust en schaamte elkaar volkomen in evenwicht houden. Naakt. Er is geen twijfel over, hij kan zelfs aan haar blik zien dat ze naakt is. Maar kan hij die blik ook schilderen? Weer knikken zijn knieën en lijkt het alsof er verdund, krachteloos bloed door zijn aderen stroomt. Hij zucht diep en brengt zijn half gestrekte arm op ooghoogte. Voordat zijn penseel raakt aan het doek, weet hij zijn hand tot rust te dwingen. Terwijl hij de eerste verf opbrengt, loopt er een straaltje zweet over zijn gezicht dat hij met de rug van zijn vrije hand wegveegt. Dan hervindt hij zichzelf. Ruim een uur lang is hij weer onbetwist de baas van zijn lichaam en geest. De schijnbaar moeiteloos aangebrachte lijnen en vlakken van het onderschilderij geven in vele schakeringen van bruin al wonderlijk precies weer wat hij voor zich ziet: een goddelijke vrouw in een goddelijke houding. Weer heeft ze hem gemagnetiseerd en tot een prestatie gebracht waartoe hij zich niet meer in staat achtte. Hij weet nu zeker dat hij haar lichaam op dit doek kan laten stralen. Mannen zullen diep moeten zuchten en vrouwen zullen steken van jaloezie in hun hart voelen als ze het zien. Maar die vervloekte miniatuur. Kan die kelk niet aan hem voorbij gaan? Hij laat zijn arm zakken en loopt naar haar toe. `Geloof me, Emma, uw schoonheid is te groot voor een miniatuur.' Ze schiet omhoog, slaat een doek om haar gespannen lichaam en verlamt hem met haar verontwaardigde blik. Trots gooit ze haar hoofd naar achteren. Het lijkt alsof ze spontaan de houding van De Woede heeft aangenomen, die, als hij haar niet kalmeert, zal overgaan in die van De Razernij. Wat een temperament. Als ze hem nu zou vragen voor haar te knielen en onvoorwaardelijke gehoorzaamheid te beloven, zou hij het doen. 'Nee, nee, mijn beste vriend, u bent te klein voor mijn schoonheid.' Zijn lippen beginnen te trillen. Hij, de grote Romney, de man aan wie ze haar diepste geheimen had toevertrouwd, staat voor haar als een kind dat vermaand wordt en zijn tranen met moeite binnen kan houden. Hij voelt de vernedering tot in zijn tenen. |