vullingtransparant.gif
De verbeelding


BEKROOND MET DE GENERALE BANK LITERATUURPRIJS (AKO-LITERATUURPRIJS) 1998
Genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 1999

 

In 2007 verscheen van De verbeelding een 7e druk (goedkope editie) bij uitgeverij Podium, Amsterdam en een achtste druk (hard-back) in de AKO Literatuurprijs-serie.

Het verhaal
De pers
Een fragment
Het juryrapport


Het verhaal

Londen, Trafalgar Square. Op zijn zestig meter hoge erezuil lijdt Nelson, de grote Engelse zeeheld, zo sterk aan een dubbele fantoompijn dat hij overweegt er af te springen en zijn pijn over duizend stukken te verdelen. En waar is de miniatuur van zijn allerliefste Emma gebleven die hij altijd in de armloze mouw van zijn uniform bewaarde? Wanhopig bladert hij in de levens die dag-in, dag-uit, als flarden van gesprekken tot hem doordringen. Ze mogen beleven wat ze willen, ze mogen toegeven aan hun raarste verlangens, ze mogen het geluk en het verdriet hebben dat bij hen past, ze mogen zich geheel onttrekken aan zijn verheven blik, maar God, wat zou het mooi zijn als ze hem tussen het tobben, haten en liefhebben door eindelijk verlosten van de onhoudbare, brandende pijn in zijn arm en van die slopende obsessie in zijn hoofd. En dat doen ze, de kleurrijke personages uit dit uitbundige boek, met volle inzet, of ze nu in het verleden of in het zenuwachtige heden leven. Maar op hun zoektocht naar zijn liefde raken zij hartstochtelijk verstrikt in hun eigen romantische obsessies.
Manou, de Franse vrouw die een levend kunstwerk is, Louis, de rokkenjager die bang is voor de liefdesdood, de Hollander Rogier die kruisafnemingen van Christus verzamelt, Fucking Keith die alles `uitheems vreemdig' vindt en zijn vriendin Amy die vrijt uit angst voor beestjes, het mooie Nubische slavenmeisje Fatima en haar hedendaagse naamgenote die uit het niets komt, de getraumatiseerde schoonmaker van Nelson's standbeeld, de vrouwen die `mama' en `lieve god' roepen als ze klaar komen, het levende standbeeld (Performer of Emotional Arts), het verliefde meisje dat altijd op de verkeerde momenten knalrood wordt, de buschauffeur op een lijn zonder passagiers, de man die in een camera obscura naar de dood kijkt, Nelson's dochter in haar graf, zijn klein-klein-klein-klein-dochter in Calais - en al die anderen in hun opmerkelijke bijrollen. Nelson kruipt in ze, hij stuurt ze met zijn dwanggedachten, hij ontfutselt ze stukje bij beetje de informatie die hij nodig heeft als opium voor zijn lijdende ziel.
Uiteindelijk slaakt hij een zucht van verlichting. Zijn verbeelding heeft een grote overwinning behaald.verbeelding.png de-verbeelding.png