vullingtransparant.gif
Fragmenten

Fragment (8)

Ze vond dat ze zich op de sterfdag van Marlène Dietrich wel mocht bezuipen op kosten van de vervelende man met een paardestaart, die haar nu al een half uur probeerde te overtuigen van zijn overtolerante levenshouding. ‘Te tolerant wordt intolerant,’ zei ze en oogste een glazige blik. Ze zou zich zelfs mogen vergooien aan het modieus geklede versierdertje dat leunend tegen de antiekhouten lambrizering van het café weloverwogen langs haar heen keek en kennelijk de indruk wilde wekken in boeiende gedachten verzonken te zijn. Maar dat deed ze niet, want ze was vanavond helemaal niet auf Liebe eingestellt.
Ze moest steeds denken aan haar schat van een opa die vroeger zo verliefd op Dietrich was geweest dat de vooroorlogse crisis-ellende grotendeels aan hem voorbij was gegaan. Marlène Dietrich bood je een harnas van liefde tegen de slagen van het leven, had hij eens tegen haar gezegd. Hij bezat vergeelde foto's van haar. Bij haar begrafenis in 1992 zat hij te huilen voor de televisie.
Ze testte de tolerantie van het paardestaartje door plotseling op te staan en zonder groeten het café uit te lopen. Dag, zei ze met haar kont. Het was stil en leeg buiten. Haar hoofd bonkte. Van alle kanten drongen stekende pijnen haar lichaam binnen.
‘Shit,’ zei ze. Ze was haar harnas kwijt.