vullingtransparant.gif
Feuilleton

Gif van de liefde (1)

Een lelijke, vaalblonde, zeer pokdalige jongen werd afgewezen door het mooiste meisje van het dorp. Theo, want zo heette hij, zag daar, woelend in zijn bed, zich­zelf wanhopig beroerend, zoveel onrecht in dat hij het meisje een week later zwavelzuur in het gezicht wilde gooien, maar door zijn zenuwen misschien of door een op het laatste moment opspelend geweten, raakte hij slechts haar rech­teroor­lel­letje. Het meeste zwavelzuur kwam terecht op het verbaasde gezicht van de jongen naast haar die smoorverliefd op het punt had gestaan haar te kussen en zijn arm om haar slanke middel te leggen. Het bijtende gif had zich al diep in zijn gave jongenshuid gevreten voordat iemand eraan dacht zijn gezicht met water af te spoelen.Op het politiebureau hoorde Theo dat die jongen sinds kort haar vriendje was. Hij woonde in de stad en zat bij haar op school. Zijn vader was leraar geschiedenis, die in zijn vrije tijd stillevens schilderde waarmee hij op de jaarlijkse kunstmarkt veel waardering oogste, maar nog nooit had hij er een verkocht. Zijn moeder was advocate. Zij hield van literatuur. Op een avond van de juristenclub had ze eens een lezing gehouden over `De roman van het recht’ waarin ze betoogde dat de meeste pleidooien meer verzinsels bevatten dan de allerfantastischte vertellingen van Borges. `Hoe waar,´ zei een confrère tegen haar in de pauze. De discussie over haar lezing bleef tot haar ongenoegen steken in filosofisch gezeur over de grens tussen verbeelding en werkelijkheid. De moeder van Theo, een vrouw die zo teruggetrokken had geleefd dat de mensen zich pas maanden na haar dood afvroegen hoe het `eigenlijk’ met haar ging, was een geboren slavin, dus ook van de man met wie ze trouwde omdat hij haar ten huwelijk had gevraagd op een mooie zomeravond die tot op goothoogte trilde van de liefde, zo’n avond waarop mensen dwaasheden begaan, een avond waarop ze zelfs tegen een vaalblonde, pokdalige jongen ja zou hebben gezegd. God, het lot of zijzelf wilde dat ze maar één kind kregen: Theo. Zijn vader zat huilend aan haar sterfbed. Haar laatste woorden waren: `Zorg goed voor de jongen.´